Sommige momenten branden zich in je geheugen. Voor mij was dat september 2008, toen het nieuws kwam dat Lehman Brothers was omgevallen. Kort daarna volgde Fortis. De kredietcrisis was een feit.

De komende jaren wordt het drukker op de weg. Groot onderhoud aan wegen, bruggen en tunnels zorgt voor meer files en langere reistijden. Voor werkgevers is het daarom geen luxe meer om na te denken over mobiliteit, maar pure noodzaak.

Vorige week sprak ik een ondernemer die zijn leven lang pionier is geweest.
Opgegroeid in een agrarisch gezin, wilde hij meer. En dat lukte.
Hij bouwde vanuit niets een bloeiend bedrijf met ruim 1000 medewerkers. Een bedrijf waar hij terecht trots op mag zijn.

Graag deel ik met jullie een gedachte over het ‘organiseren van je eigen kritiek’. Directieleden die willen groeien omringen zich niet met ja-knikkers, maar met mensen die durven te zeggen: “Ik zie het anders.” Dat is helemaal niet vanzelfsprekend. Zeker niet in organisaties waar de top vooral hun eigen verhalen hoort — en waar medewerkers vooral bezig zijn die te bevestigen.
Daarom spreekt het “tiende man/vrouw principe” mij zo aan. Heb je weleens van dit principe gehoord?

Wat krijg je als je vijf gedreven startups, een scherpe jury en een broedplaats voor mobiliteitsinnovatie samenbrengt? Juist: een middag vol inspiratie én realiteitszin bij het Future Mobility Park (FMP) in Rotterdam.

Een culturele mismatch is de nekslag voor fusies. Vaak gaat de verkenning snel over de inhoud, maar fusies kunnen stuk lopen op het gebrek aan onderlinge chemie.